Waarom Niet? blogt

Waarom is ecologisch leven nog steeds geen vanzelfsprekendheid? Terwijl reeds verscheidene generaties wetenschappers waarschuwen voor klimaatveranderingen. Financiële crisis, armoede, honger,… in weze zijn het allemaal fait-divers van hebzuchtige ongelijkheid. De overheid zou moeten…. maar ook de overheid zit vast in zijn systeem. Maatschappelijke veranderingen gaan heel traag. Een individu kan wel radicalere grootsere veranderingen tonen… We zijn zelf verantwoordelijk voor de wereld die we willen! We dienen zelf het model te zijn voor hoe mensen met ons omgaan. We dienen onszelf te laten leren kennen om de spiegel terug te krijgen….
Ondertussen raast de mensheid verder… in files, in collectieve ontslagen,… 

Een kudde in vraag stellen, vraagt energie… omdat het net anderen ook in vraag doet stellen. Waarmee zijn ze tot dan toe mee bezig geweest? Uw zekerheid over het andere wordt getest. Ben je wel stevig genoeg in je waarheid… Onwrikbaar. Dat kan niet zegt men… maar wie niet probeert kan het niet weten. Het is niet de waarom-vraag die veranderingen teweeg brengt, maar net de waaromniet?-vraag die springt in het nieuwe….

En vaak is het enkel het functionele dat doet bewegen (een ontslag, een breuk in de relatie, een kind,…). Maar moeten we wachten tot we met onze ogen open in de afgrond lopen?

We hebben alle kennis om er een paradijs van te maken, maar krijgen niet de energie of de tijd om ze waar te maken. Ieders eigen plekje zou een pracht van een oase kunnen zijn om mensen te ontvangen, te delen,… maar dan moeten we de tijd krijgen of nemen om het met minder te doen. Alsook een gemeenschappelijke cultuur van meer geven. Planten geven elk jaar zaadjes. Als mens kunnen wij het doorgeven, het kost niets… Alsook onze eeuwenoude organisch gegroeide kennis, die door economisch eigenbelang ondergesneeuwd lijkt te geraken, opnieuw delen. Geld is niet de vrijheid, maar wel de zoektocht wie we als mens hier op Aarde mogen zijn.

Steeds meer mensen trachten met minder te leven (en geloven in het meer terugkrijgen van het leven). Het perspectief wordt verder, sommigen geloven zelfs in reïncarnatie, opnieuw leren vertrouwen in de overvloed. Want er is overvloed, alleen de kudde wil allemaal hetzelfde… Een bezitterige god zijn.

Soezend op een warme rots in het zonlicht ligt het koudbloedig dier te genieten van de energie van elders…. Het is een eigenheid van het reptiel om in de gemakzucht te wentelen, om als een parasiet vooral extern warmte (levensenergie) op te zoeken. Een zoogdier is warmbloedig en staat in de evolutie verder in het zelf energie produceren. De mens is daarbij een nog complexere evolutionaire stap. Doch we hebben nog steeds een reptielenbrein in ons (de oudste hersenen), die als parasiet zuchtig is naar warmte, leven,… dat steeds opnieuw wil gevoed worden.

De reclamewereld gaat hier gretig op in om die behoeften steeds opnieuw te voeden, zie boekskes met ‘vuil’ nieuws over echtscheidingen, emoties, ongelukken,… of chocolade, sigaretten, alcohol, medicatie, drugs, fastfood, comfortzaken… om onszelf met externe hulpmiddelen te kunnen voelen ipv de oorzaak van de stressfactoren in onszelf aan te pakken. Kort door de bocht gesteld is de moderne mens een verwend kuddedier geworden dat teert op de energiebronnen van de aarde. Een wezen dat zijn eigen onzekerheid maskeert met statussymbolen, happy faces, …
Doch als mens kunnen we langzaam telkens meer het reptielenbrein overstijgen. Ofwel veranderen we zelf, ofwel veranderen de omstandigheden rond ons. De crisissen zijn voorbodes om door de omstandigheden anders te gaan denken. De moderne dicht-opeen-wonende mens beheerst zijn energiën zoals driften, emoties,…. beter dan de oermens, die op het nu-moment zelf reageert (als de buurman bv teveel lawaai maakt). Het is de kunst op het moment zo adequaat quasi zonder gevoelens te reageren zonder het contact te verliezen. De moraal (de rede die onze houding bepaalt om samen te leven) leert ons steeds meer onze eigen woede introvert innerlijk op te lossen is een vorm van letterlijk de emotie woede als uitingsvorm niet te aanvaarden door begrip voor de situatie te zoeken. Hiervoor breken we de woede letterlijk af door te praten met onszelf (piekeren), met anderen, te uiten, om te buigen in begrip om een oplossing te vinden voor de lichaamsvreemde of niet aanvaarde emotie die we willen afstoten. Deze generatie leeft in omstandigheden om de laatste angsten voor zichzelf zoals eigen driften, woede,… op te fretten. Taboes (heilige onaantastbare waarden) worden langzaam in onszelf verinnerlijkt om meer mens te worden. Zo zijn sexuele,… problemen bespreekbaarder geworden om ze samen te kunnen leren oplossen (in dat begrip). We zijn lichamelijke ahw dierlijke emoties zoals woede, sexuele driften, behoeftigheden aan het leren beheersen ten voordele van de rede.

Het koudbloedige ‘niet-weten’ (de blinde vlek die niet met de emotie om kan) dat angstig is om in de evolutie niet meer gevoed te worden protesteert (stoppen met verslavingen, wegnemen van behoeften,… doet pijn). Het reptielenbrein protesteert als genotsmiddelen afgenomen worden. De nieuwe gezondere gewoontes zijn nog niet in het lichaam verinnerlijkt.

Als energie en liefde in eenzelfde betekenis schuiven en angst voor zichzelf of zichzelf als mens (niet-weten) de tegenpool is, zijn we steeds meer onze eigen energie aan het worden en minder afhankelijk van andermans energie. Klaar voor een nieuwe manier van samenleven….

Cyprus laat zien dat zelfs de politiek geen antwoorden meer heeft. Nu nog een paar Belgische ministers die vinden dat Duitsers meer moeten verdienen. En het hek is opnieuw van de dam…. Blijven geloven. De kiezers moeten blijven geloven in politici, zodat de angst niet de kop opsteekt.

Maar politici zijn ook ingebed in een geheel. Zij volgen bedrijfsleiders, die hun eigen producten aanprijzen om hun werknemers blijvend werk te kunnen verschaffen. En met werk (lees loon) dus ook de families van werknemers te blijven voorzien in hun levensonderhoud. Hun werknemers geven tijd en energie aan hun bazen waardoor dat ze zelf niet in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien (groenten kweken, huis herstellen, kinderen opvoeden,…). Gelukkig voorziet de overheid en ons economisch systeem (supermarkt, kindercreches, onderwijs,…) in tal van deze voorzieningen en zo is de cirkel grofweg rond. Telkens opnieuw tijd geven voor iemand anders om nadien met geld die tijd bij iets anders terug te winnen.

En werken is telkens opnieuw zo efficiënt mogelijk zijn… machines, olie, automatisaties,… steeds meer handenarbeid en jobs verdwijnen. Om opnieuw aan het werk te blijven, creëren we behoeften. Een luxe-wagen in plaats van iets dat rijdt. Een kasteel van een villa in plaats van een efficiënte yurt,… Hoe meer geld men heeft, hoe meer men het op een efficiënte manier moet laten zien en het laten opbrengen.

De bal is aan het rollen. Er zijn rijken die niets op de bank staan hebben maar alles belegd hebben in vastgoed, bedrijven,… en dergelijke.

 

 

Minder geld uitgeven, argumenteert de ene econoom naar de overheid. En vooral efficiënter werken, niet goed meewerkende onderdelen uitsnoeien, eenvoudiger, krachtdadiger… dat zijn de oplossingen… Op het eerste gezicht heel juiste woorden. Maar ook dat kan de oplossing niet zijn. We moeten allemaal inbinden…. in behoeftes en da’s tegen het economisch, geld moet rollen, verwen-de-god-in-jezelf-principe in. Kan de volgende generatie zo verder willen of zelfs mogen doen? Ze zal wellicht eerder kwaad zijn op de zichzelf verwennende vorige generatie(s) (plastiek in de oceanen, klimaatverandering, lelijke hoogbouwprojecten, betonnen straten om hun autootjes niet te beschadigen, verlies van organisch gegroeide oude kennis,…onze generatie kan niet meer zelf overleven door te doen, is qua voorziening grotendeels afhankelijk van de geglobaliseerde economische wereld. Steeds opzoek naar het goedkoopst.

Geen geld is het meest goedkope en het mooiste… Het mooiste model om te geven. 

Er zit een stop op. De onbereikbare luxe-auto, die een pak minder volk voor de productie nodig heeft dan pakweg 20 jaar geleden staat nu mee in de file. De boer, die vroeger heel het dorp op de been bracht om samen te oogsten, doet het alleen en dan nog… Het is papierwerk geworden om de subsidies te krijgen en het belangrijkste werk wordt uitbesteed aan loonarbeiders omdat hij er de machines niet meer zelf voor heeft. Is hij nog een boer, die verantwoordelijk is voor ons voedsel en voor ons landschap? Hetzelfde met de garagist… In hoeverre worden zijn handen nog vuil? Het is een concessiehouder geworden… 

Veel beroepen schuiven verder en verder af van het waarom men boert, garagist is, onderwijst (papierwerk om te tonen dat men geen tijd verspilt), muziek speelt (zichzelf verkopen hoort er ook bij),… De controle van bovenaf houdt onze efficiëntie in het gareel. En zo creëert men ook jobs…

Zolang de ecologisch gradueel zelfvoorzienendere uitstap uit deze eenzijdige economische manier van denken niet aangemoedigd wordt, zal veel mank blijven werken. Tegen de behoeftencreërende economie in. Op deze manier zal de overheid toch telkens steeds meer gevoed moeten worden en geraken we niet uit de impasse.

Ons leven zelf in handen nemen, steeds onafhankelijker van een economisch gericht geheel van deeltjes, kan alleen maar opnieuw werken als we weer leren dat van 1 noot binnen 20 jaar verschillende gezinnen een hele winter lang kunnen eten. Da’s de beste investering.

 

Afin de bal is aan het rollen. We zullen wellicht moeten….

Iemand zei me ooit: als je voelt dat je iets wil doen en angsten doen je twijfelen dan moet je voor jezelf antwoorden: Waarom Niet? Bij Waarom heeft ons lijf alle antwoorden al om het niet te doen. Angst is een slechte raadgever….

Hij had gelijk. Springen in koud water, meedansen in een groep, benji-springen, lang op reis gaan, ontslag vragen, zelfstandige worden,… ik zeg maar. Iets zegt dat ik het graag wil doen, maar een heleboel redenen houden me tegen. En we zijn zo goed in uitleggen waarom we liever bij het vertrouwde blijven.

Zo had ik jaren geleden aangekondigd om eens lang helemaal alleen op reis te gaan zonder einddatum (al liftend en buskend met de doedelzak naar Pakistan, het is een vier-en-een-halve-maand lange reis geworden waar ik 250 euro zakgeld opdeed). Velen vroegen me waarom ik toch zou vertrekken. Ik had het toch goed: een goede job, veel vrienden, mooie projecten,… en toch voelde ik die drang. Maar eigenlijk ook weinig redenen om het achter te laten. Slechts weinigen steunden het zotte idee om het hele vertrouwde los te laten. Zelf voelde ik de drang om te springen, naar het avontuur, de vele vragen en projecties van angst deden me echter twijfelen…

Ik denk dat het vrij duidelijk is. Als ik het antwoord al zou geweten hebben op de Waarom-vraag dan had het gevoel dat me voortdreef, de honger naar kennis, de energie die me naar de reis dreef, … me niet meer achtervolgt. Dan had de kick van de angst niet in mijn buik gekriebeld. Dan had ik niet geleerd wat ik moest leren.

Er is maar één vraag die we voor het springen moeten stellen en dat is Waarom Niet? Als je het antwoord al zou weten, dan valt de zin weg en is het weer een van de vele vertrouwde wegen.